چیزهایی هست که آدم دنبال دلیلش نمی گردد، مثل دوست داشتن که هیچ مبدا تاریخی مشخصی ندارد، یک روز به خود می آیی و می بینی در هوای دیگری نفس می کشی و روز را تا شب و شب را تا روز در خیالش پرسه می زنی، شعرهای نزارقبانی می خوانی و آه جگرسوز از نهان ات بلند

اولين هاي آدم هميشه اولين باقي مي مانند، يك گوشه از تو را مي گيرند و بايگاني مي شوند اولين بار كه به مدرسه مي روي ، اولين بار كه عاشق مي شوي و هزاران اولين كه لابه لاي شلوغي روزها گم مي شود ولي هست سراغش نمي روي تا روزي كه خودت را به خاطر مي ياوري و دلت براي خودت تنگ مي شود + نوشته شده در یکشنبه هجد...

امروز چهارپنج ساله هستم، تابستان است و عادت ديرينه رفتن به خانه ي خان عمو را تجديد مي كنيم، كرج و به خصوص خانه عمو بهشت روي زمين است، پسرعمويم علي كميكوچكتر از من است و هم بازيه خوبي برايم محسوب مي شود، همه خوراكي هايش را با من نصف مي كند، بازي اي را

اولين چراغِ شب را زني روشن مي كند كه در تنهايي و ترس مچاله شده، چراغها را روشن مي كند تا روشناييِ بيرون، درونش را روشن كند و از شكست ها و ناكامي هايي كه در هيبت تاريكي دلش را چنگ مي زند،براي لحظاتي هر چند كوتاه فارغ شود.دومين چراغ را دختر بچه اي تنها

خورشید خانم مثل زن های حرم سرای ناصرالدین شاه چاق و تپل پهن شده توو آسمون. + نوشته شده در یکشنبه سی ام مهر ۱۳۹۶ساعت 12:18&nbsp توسط نم نم |

در حیاط را محکم کوبید و از خانه خارج شد، سرش داغ بود و گوشهایش سوت می کشید. زودرنج شده بود و تاب و تحمل هیچ نصیحتی را نداشت، باز حرف از درس خواندن به میان آمده بود، از اینکه مادرش با هر سختی و جان کندنی بود بدون وجود پدر او را بزرگ کرده و حالا که بای